Egon Schiele’nin 1912 tarihli Two Reclining Figures eseri, yan yana uzanmış iki figürü sade ve yoğun bir kompozisyon içinde betimler. Figürlerin birbirine yakın yerleşimi, sahnede güçlü bir görsel denge ve gerilim oluşturur.

Keskin konturlar ve sınırlı renk kullanımı, Schiele’nin ekspresif çizgisel dilini öne çıkarır. Formlar, sade bir arka plan içinde izole edilerek grafik bir bütünlük kazanır.

Modern ve minimal iç mekânlarda karakteri güçlü, odak noktası yüksek bir sanat posteri olarak konumlanır.